tvlot antwerpen

Soms zijn er van die dagen dat onze rekening droog staat. Een warme kom soep met brood, een troostende tas koffie, dringende medicatie, bloemen en kaartjes bij uitvaarten, een tussenkomst voor een nachopvangbed,... alles kost geld. Onbetaalbare factuurtjes zijn soms ook voor ons onbetaalbaar. Deze week is zo'n week. We staan droog. Toch stroomt ons onthaal vol. Vandaag weer 99 bezoekers in de kerk. Even schuilen voor kou en regen. Even op adem komen. Soep, koffie en aandacht. Zien en gezien worden. Even. Het voelt alsof we zacht en weerbaar tegen de stroom van verharding in gaan. Een van de bezoekers heeft ergens op zijn onnavolgbare wegen door de stad bijzondere steentjes gevonden. Hij schonk ze vandaag aan ons. Steentjes die zachte kracht brengen. Steentjes die verlegd worden. De stroom gaat zachtkrachtig een onnavolgbare weg. Moest je ons op een of andere manier mee kunnen stuwen, alle grote en kleine steentjes helpen en zijn zeer welkom op BE36 7360 4436 9581 van Vic...

Muurschildering voor de straatdoden In de nacht van 4 op 5 november 2022 was het een jaar geleden dat Mike en Wesley overleden in de fietsenstalling van Astrid - 1. Het samengaan van enkele creatieve geesten, heel wat werk en netwerking heeft ervoor gezorgd dat we iets heel sterk hebben kunnen neerzetten die nacht : een muurschildering in de fietsenstalling ter ere van Mike en Wesley en alle andere straatdoden. De interesse in de media liegt er niet om. En de opgetogenheid van veel straatbewoners en veel sociaal werkers hierover. Vanaf nu zal deze muurschildering een eigen leven leiden. Een troostplek voor velen. Een ongemakkelijke appellerende plek voor velen. Een kunstwerk dat volop zijn werk doet. https://www.gva.be/cnt/dmf20221105_93592291 https://www.vrt.be/.../overleden-daklozen-krijgen.../ https://www.kerknet.be/kerknet-redactie/artikel/muurschildering-antwerps-centraal-station-herdenkt-straatdoden https://www.standaard.be/cnt/dmf20221106_97992305

En hoe was het in Averbode? ’t Vlot en Jambo gingen van 2 tot 4 mei naar de abdij vanAverbode voor een driedaagse. Met dertigen waren we, plus nog een vijftal begeleiders die voor de organisatie en de goede gang van zaken zorgden. Die werden versterkt door twee stagiaires van de Thomas More. 15 vrijwilligers werden gekoppeld aan 15 gasten. Gedurende de tijd in Averbode waren ze ‘maatjes’ voor elkaar. Ze moesten niet de hele tijd met elkaar optrekken, maar wel voor elkaar zorgen, bv. dat ze tijdig aan de ontbijttafel verschenen. Twee weken voor het vertrek kwamen we op woensdag samen, in de eerste plaats om te weten wie ons maatje werd, en ook om elkaar wat beter te leren kennen en informatie te krijgen hoe het daar in Averbode aan toeging. De aankomst Na een vlotte busreis, trokken we met onze bagage onder de majestueuze poort van de abdij naar binnen. Iets verder aan de grote deur van de abdij werden we met een brede glimlach ontvangen door Pater Pol. Ieder kreeg zijn kamer toeg...

Ze zijn met tien, de kinderen van Basisschool de Kleine Jacob die dit jaar hun vormsel doen. Hun grote dag in mei werd uitgesteld naar oktober. Ze wilden in tussentijd absoluut nog iets betekenen voor dakloze mensen. Dus werkten ze een plan uit. Eerste stap: een inleefwandeling in de schoenen van een dakloze man of vrouw. Er viel heel wat te ontdekken in de buurt van het centraal station. Een slaapplaats in de fietsenstalling waar dag en nacht muziek speelt en licht brandt. Een toilet waar je niet op kan als je geen geld hebt. Bankjes die zo gemaakt zijn dat je er op kan zitten, maar niet op liggen. De geur van verse broodjes en koeken die je niet kan kopen als je geen geld hebt. Treinen en trams die je niet kan nemen als je geen geld hebt. Bedelende mensen die ons uitnodigen om te be-delen. Een klein stukje natuur in het weggetje naast de zoo. Een inloopcentrum met vriendelijke mensen die o.a. ontbijtpakketjes uitdelen. Tweede stap: een tekening maken waar alle indrukken in verw...

Mohamed Oufkir was vele jaren een bijzondere maat op straat. Een man waar je nooit zomaar aan voorbij kon gaan. Vaak zag ik hem woedend verontwaardigd roepend dat de wereld niet eerlijk ineen steekt. Als ik tijd maakte om oprecht te luisteren kalmeerde hij en ontspon zich steevast een wijs filosofisch gesprek. Vaak werd hij dan charmerend dromend enthousiast , klaar met nieuwe plannen voor een beter leven voor hem en zijn lotgenoten. Mohamed was geboren in Meknes in Marokko. Als ukkie van vijf verhuisde hij met zijn gezin naar het noorden van Frankrijk. Hij groeide er op , liep er college, ging een beloftevol leven tegemoet. De liefde bracht hem naar Antwerpen. Een wanhopig gebroken liefde bracht hem in de straten van Antwerpen. Kartonnen dozen op het Theaterplein werden jarenlang zijn vaste stek. Hij hield er zich koppig compromisloos staande, zijn ogen steeds smekend voor een mooier leven in een betere wereld. Opvangcentra waren niet aan hem besteed. Zijn vertrouwen in eender w...

We kennen Anna als een jonge vrouw die al jaren – eerder sporadisch - binnen loopt in het onthaal van ’t Vlot. Altijd een spraakwaterval. Altijd emotioneel. Soms heel boos, soms heel triest, vaak heel enthousiast. Even onstuimig als ze meestal binnen komt, verdwijnt ze even later weer. Haar leven is ook onstuimig. Soms verblijft ze in de nachtopvang. Soms bij een tante. Soms bij haar moeder. Soms in de crisisopvang. Op een dag een boodschap van haar via messenger : ‘Ik moet zondag binnen in het ziekenhuis. Mijn baby in de buik is niet OK. Hij zal niet kunnen leven, ze gaan me zondag al opereren.’ Ik bel haar op, luister naar haar verhaal. Haar vriend bij wie ze verbleef in een vreemde stad heeft haar terug naar Antwerpen gestuurd. Hij zet een punt achter de relatie. Ze verblijft nu weer bij haar tante. Ze vraagt me om zondagavond een kaars te branden. Op maandag laat ze weten dat ze weer thuis bij de tante is en OK. Op dinsdag belt haar begeleidster van Ondo vzw me op met de vraag o...

‘Doen wat niemand doet’   is in deze moeilijke tijden een hartverwarmend verhaal over mededogen met de te talrijke mensen die vaak door de samenleving zijn uitgespuwd. ‘t Vlot oordeelt niet, het gaat mee op weg. ‘t Vlot ontdekt dat het vooral deze mensen zelf zijn die met vallen en opstaan en met een ontembare kracht 'doen wat niemand doet'. Een documentaire van Leo De Bock.   Wil je ons steunen ?   Onze werking is niet gesubsidieerd en is enkel mogelijk door vele privégiften.  U kan financieel steunen via BE36736044369581 van OLV vzw Afdeling Vlot met vermelding 'gift'. Een fiscaal aftrekbare gift kan ook op BE80776590233377 van Caritas Hulpbetoon vzw met vermelding 'Project  't Vlot 8394'. Bent iemand die vaak digitale aankopen doet ? via https://www.trooper.be/tvlot kan een procent van het geld dat u aan uw aankoop besteed kosteloos naar 't Vlot gaan.  Meer info over 't Vlot ? 't Vlot Elke dinsdag- en donderdagnamiddag van 14h00 tot 16...

Sinds Covid-19 is de huiskamer van 't Vlot, waar sinds jaar en dag onthaal is voor dak- en thuislozen, gesloten. Gelukkig konden we de aanpalende kerk open stellen. We ontvingen mensen met koffie en thee in dit bijzonder gebouw. Dit loflied is een neerslag van mijn ervaringen in deze bijzondere periode in de kerk. Het werd geschreven op uitnodiging van Kerknet.be voor de rubriek 'Laudato Si in de blender' Loflied voor straatbewoners   Ik maak een diepe buiging voor Boudewijn, de pelgrim met zijn stok,  die arm geworden als Job op zijn mesthoop,  me komt vertellen over de vreugde die hem omringt. Hij is rotsvast overtuigd dat deze overvloed aan vreugde  de betekenis van het eeuwig leven op aarde in zich draagt.  Ik maak een diepe buiging voor Mohamed,  die een kaars aansteekt voor zijn zus in de hemel bij Allah  en voor zijn vriend in de hemel bij God.  Hij bidt intens voor eeuwige liefdevolle verbondenheid met hen.  Ik maak een diepe buig...

Heb je graag een algemeen beeld van de geschiedenis, doelstellingen en huidige werking van 't Vlot ? dan ken je een mooi overzichtsartikel vinden op de website van een van onze sponsors: https://caritasvlaanderen.be/nl/t-vlot

31 maart is al vele jaren een lastige datum in het Antwerps daklozenwereldje. Corona stak dit jaar een stokje voor de sluiting van de extra winternachtopvang op deze dag. Voor buitenslapers die nu langer binnen mogen slapen betekent dat extra ademruimte. Klinkt vreemd in tijden van het virus dat elk van ons de adem dreigt te benemen. Sinds de lockdown kunnen we de knusse huiskamer van  't Vlot niet open stellen.  Gelukkig mogen we als alternatief de grote Heilig Hartkerk open zetten. Extra ruimte. en ruimte die elke bezoeker in een sfeer van sacraliteit brengt.  Gelovig of ongelovig, hoopvol of wanhopig gestemd,...het gebouw omarmt en geeft plaats aan mensen onderweg.  Er klinkt het verhaal van de dakloze man die in een put gevallen was en de ex-dakloze die hem eruit haalde. Van de dakloze man die in de nachtopvang slaapt en zich grote zorgen maakt over de erg verkleumde parkeergarageslaper. Van de man zonder wettig verblijf wiens informele circuit weggevallen is ...

't Vlot  blijft open in tijden van Corona Tijdens deze periode van maatregelen tegen het Coronavirus blijven we onze dienstverlening verder verstrekken. We (de pastorale werkers) blijven aanwezig in de  pastorie en zetten in plaats van de huiskamer het kerkgebouw (naast onze locatie) open voor bezoekers op dinsdag- en donderdagnamiddag. We hebben aan de vrijwilligers gevraagd om thuis te blijven en aan collega’s pastores  uit het Bisdom om ons te komen versterken. Maximum 20 mensen mogen tegelijk binnen. Tijdens de twee openingsdagen kwamen er vorige week telkens een dertigtal dak- en thuislozen langs. We hadden dit nog niet bekend gemaakt... eigenlijk nog stilte voor de storm Deze week organiseerde ik samen met pastoraal werker Saskia een begrafenis voor Musa*. Niemand kon komen. Musa uit Sierra Leone was hier in Antwerpen gestrand en had veel trauma’s opgelopen. Hij is uiteindelijk altijd op straat gebleven, hij heeft er diabetes opgelopen. Zijn tenen werden afgez...

Over Antonio, stapelaar van appelsienen. Over Marc, meester in de straatyoga Ik herinner mij, heel wat jaren terug, dat ik dagelijks Antonio zag zitten op het De Coninckplein in Antwerpen. Antonio had het allemaal. Een drugsverslaafde zieke Afrikaanse man zonder wettig verblijf en zonder   dak   boven zijn hoofd. Een complete verschoppeling. Hij was al meer dan 20 jaar in Europa en had zich krom gewerkt in het zwartwerkcircuit. Op de dag dat hij echt niet meer kon, verloor hij zijn werk en meteen ook zijn kamertje bij dezelfde koppelbaas. Als ik voorbij het plein wandelde of fietste was hij het die altijd vrolijk op mij riep: ‘hello my sister’. En ik riep dan spontaan terug ‘hello my brother’.   Die spontane uitspraak heeft me heel wat vragen aan mezelf doen stellen. Meen ik het echt dat Antonio mijn broer is ? En wat betekent dat dan voor mij ? Een innerlijke strijd. Een intensieve worsteling. Ik heb me met Antonio verbonden door niet van hem weg te lopen. Ook al...

De Hemel voelt zich blijkbaar thuis bij ons... Een keer per jaar gaan we met 't Vlot op bezinningsdriedaagse : met 15 gasten en 15 medewerkers van ’t Vlot naar de abdij van Averbode, om van daaruit de derde dag een staptocht te maken naar Scherpenheuvel. Drie dagen weg uit het harde straatleven, drie dagen zonder zoektocht naar een slaapplaats, eten en drinken. Elke gast wordt gekoppeld aan een medewerker en ze krijgen als duo de opdracht om drie dagen samen het bezinningsprogramma te volgen en goed voor elkaar te zorgen. Precies twee weken geleden, van 6 tot 8 mei 2019, begonnen we aan de zevende editie van deze jaarlijkse hoogdagen. We gingen samen op zoek naar ‘de Tuin van (H)eden’. Aan de hand een aantal keuzeworkshops gingen de deelnemers op zoek naar wat hen vandaag , en hopelijk ook morgen, vreugde kan bieden in het leven. Op zoek naar een klein stukje hemels geluk. Eerlijk waar, ik zag een stuk uit Openbaring 21, werkelijkheid worden. Ik zag...

Aanwezigheid bij straatbewoners 't Vlot Elke dinsdag- en donderdagnamiddag van 14h00 tot 16h00 openen we de deuren van onze gezellige huiskamer. ‘t Vlot is ontstaan in 2003 vanuit de vraag van druggebruikers naar een vorm van straatpastoraat.  Sindsdien is  't Vlot gehuisvest boven de kapel van de Heilig Hartkerk in de Lange Beeldekensstraat 20 in Antwerpen. ‘t Vlot richt zich tot straatbewoners of mensen die een groot deel van de dag op straat doorbrengen:  Mensen met of zonder verslaving. Mensen met of zonder psychische moeilijkheden. Mensen met of zonder papieren. Mensen met of zonder een dak boven hun hoofd. Mensen met of zonder een inkomen. Mensen. Of zoals ze in ‘t Vlot genoemd worden: ‘onze gasten.’ Mensen worden in een rustige en huiselijke sfeer onthaald met koffie, thee, soep, brood… en vooral een luisterend oor. Ze kunnen er even uitrusten of uitblazen,…op adem en op verhaal komen. Jambo Jambo is een ontmoetingsplek voor mens...

Feest 15 jaar ’t Vlot: kaarsen en liederen van verbondenheid. 1.       Terwijl het kunstwerk van 't Vlot  naar voor  wordt gedragen Niek: We kunnen de zee niet vermijden. Ook de woeste golven niet. We kunnen geen reddingsboot bouwen. We zouden teveel koers bepalen in andermans plaats. Wel een Vlot. Om even op te springen, op adem te komen, te ademen, op een of andere manier nieuw leven te vinden. De planken van het Vlot kan elk van ons mee leveren. Een stukje vertrouwen vastankeren aan nog een stukje vertrouwen. Zo groeit er een stukje gegrondheid. Als we onze planken met elkaar verbinden kunnen we mensen die voorbij komen mee nemen op dit Vlot. Werken aan waardigheid, aan zelfvertrouwen. Gaten in het basisvertrouwen proberen dichten. Dat doen we nu al 15 jaar. Het blijft een kwetsbaar vlotje. Maar zinken doet het niet. Misschien is het net groots omwille van zijn kwetsbaarheid. Met zijn reikende handen. Met zijn gebalde ...